Click to listen highlighted text! Powered By GSpeech
  • Ułatwienia dla niedowidzacych

Powiększanie treści

W prawym rogu na podstronach znajdziesz znak:
"+" powiększania czcionki, 
"-" pomniejszenia czcionki,
"=" powrót do wielkości standardowej.

Słuchaj treści na naszej stronie

Zaznacz myszką wybrany tekst i kliknij ikonkę głośnika.
(Opcja niedostępna na urządzeniach mobilnych).

Natura 2000

Wielkość tekstu:

Natura 2000 to sieć obszarów chronionych na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej. Celem wyznaczania tych obszarów jest ochrona cennych pod względem przyrodniczym i zagrożonych składników różnorodności biologicznej w państwach Unii Europejskiej. W skład sieci Natura 2000 wchodzą:

1. SPECJALNE OBSZARY OCHRONY SIEDLISK (SOO)

Dolina Górnej Łeby o powierzchni 2550,1 ha. Obszar obejmuje dolinę rzeki Łeby, rozcinającą silnie sfałdowaną morenę denną, sandry i moreny czołowe. Rzeka płynie tu na dnie rynien subglacjalnych w różnym stopniu przekształconych przez rzekę, a w górnym odcinku przecina przepływowe Jezioro Sianowskie. W rozcięciach rygli tworzy przełomy, w których przybiera charakter rzeki podgórskiej. Jej spadek na odcinku ok. 50 km wynosi 96 m. Dno doliny tworzą piaski i gliny akumulacji lodowcowej oraz torfy niskie. Zbocza o wysokości nierzadko przekraczającej 100 m, mają nachylenie od ok. 15 stopni w odcinkach rynnowych do około 40 stopni w przełomach. Są one porozcinane przez liczne doliny erozyjne, przeważnie suche; u ich podstawy występują liczne wysięki i źródła. Rzeka zaliczana jest do pstrągowo-lipieniowych. Na dnie doliny panują wielogatunkowe wilgotne łąki; zachowały się też lasy łęgowe o cechach podgórskich oraz śródleśne i nieleśne wysięki i źródliska. W dolnych częściach stoków doliny między Stryszą Budą a Strzepczem licznie występują wiszące torfowiska źródłowe. W górnym odcinku są to buczyny, a na dnie doliny grądy i łęgi, a w dolnym - mieszane lasy z dużym udziałem sosny i świerka. Na mniej stromych zboczach w odcinkach rynnowych są pola uprawne. W granicach obszaru wyróżniono 8 rodzajów siedlisk z załącznika I Dyrektywy Siedliskowej, zajmujących ponad 90% powierzchni. Są wśród nich bardzo rzadkie na niżu zespoły źródliskowe, dobrze zachowane kompleksy łąk trzęś licowych i torfowisk oraz rozległe kompleksy typowo wykształconych buczyn i grądów. Znajdują się tu stanowiska rzadkich gatunków roślin źródliskowych, łąkowych i leśnych, w tym reliktów borealnych i górskich.

Paraszyńskie Buczyny o powierzchni 2993,7 ha.- obszar proponowany przez organizacje pozarządowe w ramach Shadow List. Ostoja znajduje się w północnej Polsce, na Pojezierzu Kaszubskim. Obszar obejmuje kompleks leśny położony na wzgórzach morenowych, o wysokościach względnych dochodzących do 200 m. Obszar porozcinany jest dolinami rzecznymi i dolinkami erozyjnymi z bardzo licznymi źródliskami. Występujące tu potoki tworzą często wysokie wąwozy, przez co potoki te mają charakter strumieni podgórskich. Można je podziwiać m.in. w rezerwacie przyrody "Wielistowskie źródliskń. W niszach źródliskowych obserwować można procesy erozji wstecznej. Na terenie ostoi dominują lasy mieszane i liściaste z dużym udziałem lasów bukowych. Spotyka się tu również fragmenty łęgów jesionowo-olchowych, w tym ich postacie źródliskowe, nawiązujące do łęgów podgórskich. Dobrze zachowały się tu fragmenty grądu pomorskiego oraz płaty kwaśnych i żyznych buczyn - siedlisk cennych dla UE. Na terenie ostoi występuje 5 rodzajów siedlisk cennych z europejskiego punktu widzenia, które zajmują ponad 60% powierzchni. Najcenniejsze z nich są priorytetowe lasy łęgowe i nadrzeczne zarośla wierzbowe zajmujące około 2% powierzchni ostoi. Teren ten charakteryzuje się bogatą florą. Występują tu liczne stanowiska wielu rzadkich i zagrożonych gatunków roślin, w tym najliczniejsza na Pomorzu populacja paproci - podrzenia żebrowca znajdująca się w rezerwacie przyrody "Paraszyńskie Wąwozy". W rezerwacie "Wielistowskie Łęgi" występuje natomiast stanowisko wiciokrzewu pomorskiego.


2. OBSZARY SPECJALNEJ OCHRONY PTAKÓW
(OSO)

Lasy Lęborskie o powierzchni 8565,3 ha, nazywane też Puszczą Wierzchucińską są jednym z dwóch najdalej na północ położonych zwartych kompleksów leśnych w Polsce. Jest to obszar o urozmaiconej rzeźbie terenu, od lekko pagórkowatej na północy, po zdecydowanie falistą na południu, gdzie znajdują się najbardziej strome zbocza. W sąsiedztwie obszaru przepływają dwie rzeki, od południa Łeba, a po wschodniej stronie Reda. Na terenie ostoi znajduje się kilka jezior, z których największymi są: J. Czarne, J. Dąbrze oraz J. Salino. Obszar charakteryzuje się występowaniem sieci małych strumieni (największy ciek: Kanał Chełst), oczek śródleśnych czy bezodpływowych, zabagnionych zagłębień. Dominującym typem siedlisk są lasy mieszane, dużo rzadziej pojawiają się siedliska boru i boru mieszanego. Głównie występującymi gatunkami drzew na terenie ostoi są sosna, świerk, buk, dąb i brzoza. Lasy Lęborskie stanowią ostoję dla wielu gatunków ptaków, z których co najmniej 8 zostało wymienionych w załączniku I Dyrektywy Ptasiej, a 2 spośród nich zostały umieszczone w Polskiej Czerwonej Księdze, jako gatunki zagrożone. Obszar stanowi ostoję dla takich gatunków ptaków jak: bielik, żuraw, lelek, dzięcioł czarny, lerka, muchołówka mała, gąsiorek, włochatka. Liczebność tego ostatniego gatunku kwalifikuje Lasy Lęborskie do międzynarodowej ostoi ptaków. Na obszarze ostoi spotkać można gatunki roślin objęte całkowitą ochroną prawną w Polsce takie jak m.in. podrzeń żebrowiec, wawrzynek wilczełyko, stoplamek plamisty, długosz królewski, pióropusznik strusi, pełnik europejski, wiciokrzew pomorski. Na terenie tym znajdują się rezerwaty przyrody: Długosz Królewski w Łęczynie, Choczewsko-Saliński Obszar Chronionego Krajobrazu oraz OChK Pradoliny Łeby-Redy.

Kliknij i słuchaj Powered By GSpeech